دانی چه کرده‌ای؟!

دیدید گاهی اوقات یه کاری می‌کنید، بعد می‌مونید تو کف اینکه چه‌جوری سر قضیه رو هم بیارید و درستش کنید و ماست مالی‌اش کنید؟ کار، کاری بوده که خودتون کردید. موقع انجامش هم احتمالاً به نتیجه‌ی کار اطمینان داشتید. اما خب ریدید دیگه! اون وسط مسطا ریدید که نتیجه‌اش گریبان گیرتون شده حالا!

حس می‌کنم خدا هم الان دچار چنین وضعیه! یعنی با هزار امید و آرزو و برنامه ریزی آدم‌ها رو خلق کرده، بعد خودش مونده که حالا چه‌جوری درستش کنم؟! به اصطلاح، عین خری می‌ماند که در گل گیر کرده باشد! این حس که به من اینو می‌گه، شدیداً توسط عقاید فیلسوفانه و عقلانی‌ام تأئید می‌شه!!

خدایا درکت می‌کنم. می‌دونی، منم گاهی از این ریدمان‌ها می‌زنم. به هر حال وقتی تو هم گاهی گند می‌زنی، دیگه من که جای خود دارم.

کلاً خواستم دلداری‌ات بدم. اشکالی نداره. نه اینکه از دستت ناراحت نیستم و بخشیدمت ها! نه‌خیر! من به نمایندگی از جمعیت وبلاگ نویس‌های فیلسوف و نسبتاً متمایل به آتئیسم، اعلام می‌کنم که فعلاً فعلاًها ازت دلخوریم!! ولی خب خودمونیم، خودت درستش کردی، تنها کسی هم که می‌تونه جمعش کنه، خودتی. البته اگر بخوای!!

برای خودت می‌گم ها! بنده‌هات رو از دست بدی به ضرر خودته. وگرنه از من نه چیزی کم می‌شه، نه چیزی بهم اضافه می‌شه!

خود دانی. امیدوارم راهت رو پیدا کنی. وگرنه همین آشه و همین کاسه!!